يهود را گرفت . آنها ابن صوريا را به او معرفى كردند و آن حضرت او را به خدا قسم داد كه آيا حكم رجم در كتاب شما وجود دارد ؟ او جواب داد : هنگامى كه زنا در ميان آنها حكم كرد ، و خداوند هم نازل فرمود : « يا أَهْلَ الْكِتابِ . . . » تا آنجا كه مىفرمايد : « صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ » . ( 1 ) همچنين از ابن عباس روايت مىكند كه گفت : عبد اللّه بن أبيّ و بحرى بن عمر و شاس بن عدى نزد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آمدند و با آن حضرت به صحبت پرداختند . آن حضرت آنها را به سوى خدا دعوت كرد و از عذاب الهى ترسانيد ؛ اما آنها گفتند : ما را از چه مىترسانى ، اى محمد ؟ به خدا قسم كه ما از فرزندان خدا و دوستان او هستيم ! و همانند نصارى در مورد خود سخن گفتند كه خداوند دربارهء آنها نازل فرمود : « وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ . . . » ؛ يهود و نصارى گفتند كه ما از فرزندان خدا و دوستان او هستيم . ( 2 ) همچنين از ابن عباس روايت مىكند كه گفت : رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يهوديان را به پذيرش اسلام آن دعوت كرد و از عذاب الهى ترسانيد ؛ اما آنان از پذيرش آن طفره رفتند تا اين كه معاذ بن جبل و سعد بن عباده و عقبة بن وهب به آنها گفتند : اى جماعت يهود ، از خدا بترسيد و اسلام بياوريد ؛ زيرا شما به حقيقت مىدانيد كه او رسول خدا است و قبل از بعثت او را براى ما توصيف مىكرديد و ظهورش را يادآور مىشديد ! رافع بن حريمله و وهب بن يهود گفتند : ما چنين حرف‌هاى به شما نزده‌ايم و خداوند بعد از موسى نه كتابى نازل كرده و نه بشير و نذيرى را فرستاده است ! به همين دليل خداوند نازل فرمود : « يا أَهْلَ الْكِتابِ قَدْ جاءَكُمْ رَسُولُنا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلى فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ » ؛ « 1 » اى اهل كتاب ، فرستادهء ما به دوران فترت پيامبران به سوى شما آمد تا حقايق را برايتان بيان كند . هيچ مانعى وجود ندارد كه حوادث به صورت متوالى واقع شده باشند و آيات نيز به ترتيب و بر اساس شأن نزول هر كدام نازل شده باشد . ( 3 ) سرقت ابن ابيرق قبل از آيات مذكور و قبل از آياتى از سورهء نساء كه در مورد غزوهء بدر نازل شده ، آياتى وجود دارد كه مربوط به سرقت ديگرى است كه همان سرقت ابن ابيرق مىباشد . و مرحوم مجلسى در بحار الانوار از المنتقى نقل مىكند كه وى در ذكر حوادث سال چهارم نوشته است : در اين سال سرقت ابن ابيرق رخ داد . « 2 »

--> ( 1 ) . تفسير طبرى و سيوطى هم آن را در الدر المنثور ، ج 2 ، ص 269 نقل كرده است . در صورتى كه آيه 19 از سورة مائده است كه پس از حجة الوداع در آخر سال دهم هجرت نازل شده است ! . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 20 ، ص 184 به نقل از المنتقى ، ص 126 - 128 و مجلسى مىنويسد : به زودى شرح اين قصه در باب احوال اصحاب آن حضرت خواهد آمد . و من آن را در بحار الانوار نيافتم .